Ik ben Dennis Vercauteren.Ik doe mechanisch ontwerp, en ik bouw configuratoren en software wanneer een product dat nodig heeft.

Vandaag doe ik twee dingen.

Ik maak tekenwerk voor staal-, plaatwerk- en machinebouwers: 3D-modellen, productietekeningen, uitslagen en stuklijsten. Als volledig ontwerp, of als extra capaciteit in een team dat het werk al in handen heeft.

En ik bouw configuratoren met Kubuz CPQ, mijn eigen systeem. De prijs, de offerte en de productiebestanden komen daarin uit hetzelfde productmodel. Bij Inoxplus, een klant die inox op maat verkoopt, stellen klanten zo zelf hun product samen, in zeven productfamilies. Het was de eerste echte toepassing van Kubuz CPQ.

Daarnaast heb ik nogal de neiging om een idee niet alleen te bedenken, maar het ook te bouwen. Met de geometry / semantics kernel onderzoek ik hoe je een technisch product kan beschrijven op een manier die verder gaat dan alleen geometrie. Die kernel draait vandaag onder de configuratoren. 3D Synth ontstond uit de vraag hoe je 3D-printtoolpaths anders kan benaderen, met meer vrijheid in de Z-as. Openframe begon met een eenvoudige vraag: kan je een fietsframe 3D-printen, en wat moet er dan veranderen aan materiaal en constructie?

Niet elk experiment hoeft een product te worden. Het bouwen zelf helpt mij om te zien waar een idee sterk is, waar het fout loopt en welke laag er nog ontbreekt.

WebGL maakte voor mij nog een volgende stap mogelijk: technische geometrie hoeft niet opgesloten te blijven in een CAD-pakket.

Een productmodel, configurator en interactieve 3D-weergave kunnen rechtstreeks samenkomen in een webapplicatie.

Dat heeft de laatste jaren geleid tot verschillende eigen projecten en experimenten.

Met Tacton kwam ik veel dieper in constraint-based configuratie terecht.

Dat was interessant omdat complexe producten niet altijd goed te vatten zijn met een lange reeks if/then-regels. Constraints, domeinen en onderlinge relaties geven een andere manier om die complexiteit te structureren.

Een van de projecten waar ik aan werkte was een zeer configureerbaar deursysteem, met verschillende lagen, materialen, brandvereisten, sloten, staalframes en gespecialiseerde uitvoeringen.

Rond 2019 bouwde ik mijn eerste echte industriële productconfigurator.

Daar verschoof het probleem opnieuw. Het ging niet meer alleen over een slim CAD-model, maar over een product met parameters, afhankelijkheden, regels en engineering-output.

Dat verschil lijkt klein, maar het veranderde mijn manier van denken. Je automatiseert niet gewoon een model. Je probeert de kennis achter het product vast te leggen.

Autodesk Inventor iLogic veranderde voor mij hoe ik naar CAD keek.

Een model hoefde niet statisch te zijn. Parameters, regels en logica konden deel worden van het ontwerp. Dat maakte de stap van tekenen naar automatiseren eigenlijk heel natuurlijk.

Ik experimenteerde daar al mee voor ik volledige productconfiguratoren begon te bouwen.

Ik startte als zelfstandige onder Kubuz.

De eerste jaren draaiden sterk rond mechanisch ontwerp: trappen, bordessen, grootkeukenapparatuur en andere technische constructies en machines.

In diezelfde periode begon parametrisch CAD steeds belangrijker te worden. Niet alleen een model tekenen, maar ook nadenken over hoe het model variatie kan opvangen.

Ik begon met 3D-printen toen desktopprinters nog behoorlijk experimenteel waren.

Toen was het bijna een discipline op zich. Vandaag zie ik het vooral als gereedschap. Een snelle manier om een vorm te testen, een idee tastbaar te maken of een concept verder te onderzoeken.

Ik begon professioneel als tekenaar en CAD-designer.

Dat is nog altijd mijn technische basis: echte onderdelen, samenstellingen, productietekeningen en ontwerpen die uiteindelijk gemaakt moeten worden.